Voor het kind dat je was, en de oudere die je zal zijn
Hij zei dat hij nooit seks zou kunnen hebben met iemand die ‘dik’ is.
Het was een uitspraak die achteloos werd uitgesproken, ergens op een uitgaansavond tussen gesprekken, gelach en muziek.
Hij had me net verteld hoe mooi hij mijn lichaam vond. Slank. Strak. Vrouwelijk.
En ja, ik kan eerlijk zeggen dat ik vandaag tevreden ben met hoe ik eruitzie.
Maar wat die man zei, zinderde wel na.
Niet omdat het over mij ging. Maar omdat die uitspraak zoveel zegt over hoe we naar lichamen kijken. Over wie wel en wie niet mooi mag zijn. Over hoe snel we schoonheid herleiden tot een norm, een oordeel, een grens.
Wie ben je om te bepalen dat iemand niet mooi is?
Wat maakt schoonheid eigenlijk?
Mijn lichaam. Mijn verhaal. Mijn sporen. Mijn wijsheid.
Zelfliefde en je lichaam
Deze blog gaat over zelfliefde.
En bij zelfliefde hoort ook liefde voor je lichaam. Voor hoe je eruitziet. Voor hoe je je voelt in je eigen huid.
En dat is net waar velen onder ons botsen met heel wat zelfkritiek en twijfels, onbeantwoord aan wat de maatschappij vaak 'oplegt'.
Onze maatschappij heeft een hardnekkig idee van schoonheid. Alsof een lichaam iets is wat je moet verdienen. Alsof waardering afhangt van slank zijn, strak zijn, onbehaard zijn, jong zijn, pijnvrij zijn.
Ook ik heb daar gestaan.
Ook ik heb complexen gehad. Heb delen van mezelf jarenlang bekeken met een kritische blik. Met de tijd heb ik die punten leren omarmen. Niet omdat ze verdwenen, maar omdat ik zachter werd voor mezelf. Met mildheid voor wie ik ben.
Zelfliefde betekent niet dat je elke dag juichend voor de spiegel staat. Het betekent dat je stopt met vechten tegen je lichaam. Dat je het niet langer ziet als iets dat beoordeeld moet worden, maar als iets dat je draagt. Dat je door het leven heeft gebracht. Dat signalen geeft. Grenzen aangeeft. Verhalen draagt.
Zelfliefde is ook acceptatie en loslaten. Leeftijd brengt misschien rimpeltjes, minder strakke lijnen, grijze haren. Maar leeftijd brengt ook iets anders mee: ge-leef-de tijd. Ervaring. Wijsheid.
Een lichaam dat niet alleen mooi wil zijn, maar echt is. Een lijf dat niet meer hoeft te bewijzen, maar mag rusten in wie het geworden is.
Er wordt vaak gezegd dat zelfliefde iets is wat je moet leren.
Alsof het een vaardigheid is. Een checklist. Iets wat je bereikt wanneer je het ‘goed genoeg’ doet.
Maar zo voelt het zelden.
Zelfliefde is geen bestemming.
Het is een relatie. Met jezelf.
En zoals elke relatie vraagt ze veiligheid, tijd en eerlijkheid.
Wat is zelfliefde eigenlijk?
Zelfliefde is niet jezelf altijd fantastisch vinden.
Het is jezelf blijven vasthouden wanneer het schuurt.
Wanneer je twijfelt.
Wanneer oude patronen opspelen en je merkt dat je opnieuw in overleving schiet.
Zelfvertrouwen lijkt soms iets vast te staan. Iets dat je meekreeg van thuis uit, of iets waarmee je geboren bent. Maar in werkelijkheid groeit het wanneer je systeem opnieuw veiligheid begint te herkennen.
Wanneer je vaak hebt moeten overleven, leert je lichaam om alert te blijven.
Dan voel je zoveel moeten.
Doorgaan. Sterk zijn. Functioneren.
Terwijl je diep vanbinnen misschien gewoon verlangt naar rust. Naar zachtheid.
Naar een plek in jezelf waar je eindelijk mag uitademen.
Daarom beginnen zelfvertrouwen en zelfliefde zelden in je gedachten.
Ze beginnen in je lichaam. In jouw lichaam.
Wanneer je je lijf stap voor stap terug leert vertrouwen, ontstaat er ruimte.
Ruimte om jezelf graag te zien.
Om jezelf serieus te nemen.
Om jezelf te dragen zoals je dat vroeger misschien hebt gemist.
Dat is re-parenting.
De jongere versie van jezelf niet langer alleen laten, maar haar na al die jaren leren:
Ik ben hier.
Ik blijf bij jou.
En je hoeft dit niet meer alleen te doen.
De twee mensen die ertoe doen
Als ik aan zelfliefde denk, denk ik niet aan perfectie.
Ik denk aan twee mensen.
De eerste is de versie van jezelf op achtjarige leeftijd.
Dat kind kijkt niet naar hoe beheerst je bent geworden.
Niet naar hoe goed je alles onder controle hebt.
Niet naar hoe sterk je eruitziet. Niet naar hoe je lichaam eruitziet.
Dat kind wil weten:
– Voel je nog verwondering?
– Durf je nog dingen te doen die je hart sneller doen slaan?
– Ga je soms bang, maar ga je toch?
De jongere versie van jou is niet onder de indruk van prestaties.
Ze wil weten of je leeft.
Of je het leven ervaart, in plaats van het te overleven.
De tweede is de versie van jezelf op tachtigjarige leeftijd.
Die oudere jij is stiller dan we denken.
Hij of zij schreeuwt geen advies.
Die kijkt. Wacht. En weegt je dagen niet af aan succes, maar aan moed.
Aan eerlijkheid. Aan aanwezigheid.
Aan de vraag:
Ben je verschenen als jezelf, op momenten waarop het makkelijker was geweest om te verdwijnen?
De pijn van jezelf verlaten
Er bestaat een verdriet dat ontstaat wanneer je jezelf verlaat.
Wanneer je loyaal blijft aan verwachtingen die nooit van je hielden.
Wanneer je blijft bewijzen, doorgaan en volhouden voor mensen die je later toch vergeten.
Veel mensen zijn niet uitgeput omdat het leven zo zwaar is.
Maar omdat ze een leven leven dat niet het hunne is.
En toch is er ook iets anders.
Iets zachts.
Het besef dat je nog tijd hebt om terug te keren.
Wanneer bereik je zelfliefde?
Misschien is dat wel de verkeerde vraag.
Zelfliefde is geen eindpunt.
Het is het moment waarop je stopt met onderhandelen met je eigen ziel. Waarop je vreugde niet langer uitstelt tot ze ‘verdiend’ is. Waarop je niet meer krimpt op momenten die je doen voelen dat je leeft.
Als je die stille onrust voelt. Dat knagende gevoel. Dat zachte trekken vanbinnen dat je niet helemaal kan verklaren, luister er dan naar.
Het is niet je angst. Het is herinnering.
En misschien is zelfliefde niets anders dan dit:
Dat je keuzes maakt waar je achtjarige zelf zich veilig bij voelt,
en waar je tachtigjarige zelf zacht bij kan glimlachen.
Dat je vandaag leeft op een manier waarvoor geen excuses nodig zijn.
Dat je blijft.
En misschien begint zelfliefde uiteindelijk heel eenvoudig.
Niet in grote inzichten. Niet in perfecte aanvaarding.
Maar in het lichaam waarin je iedere ochtend wakker wordt.
Dit lichaam.
Met zijn geschiedenis. Zijn sporen. Zijn wijsheid.
Het lichaam dat je draagt door dit leven: niet om beoordeeld te worden, maar om in te wonen.
Misschien is zelfliefde niets anders dan leren blijven.
In dit lijf. In dit moment. Bij jezelf.
🤍
Zelfliefde is thuiskomen in je lichaam.
Het lichaam dat je levensverhaal draagt,
het kind dat je was en de oudere die je zal zijn.
Blijf in je lijf. In je leven.
🤍
Reactie plaatsen
Reacties