Over waarde, schijn en het jaar van het paard
“... alors qu'à ce stade tu n’as rien bâti de ta vie et que tu profites simplement de la société.”
Die zin kreeg ik kort na Kerstmis in een mail.
Niet omdat hij waar was, maar omdat hij iets blootlegde.
Ongevraagd. Hard. Zonder nuance.
Alsof hij moeiteloos samenvatte wie ik zou zijn.
Een oordeel dat velen kennen — soms uitgesproken, vaak ingeslikt.
Een meetlat die snel wordt bovengehaald, ook wanneer niemand er expliciet om vraagt.
Ik bleef ermee zitten...
Niet zozeer met de woorden zelf, maar met de vraag die eronder lag.
Niet alles wat telt, is zichtbaar.
Wanneer heb je het "gemaakt" in het leven?
Blijkbaar bestaat daar een soort ongeschreven meetlat voor. Eén die we zelden in vraag stellen, maar die wel gretig wordt bovengehaald om anderen — en onszelf — langs te leggen.
Je hebt het gemaakt als je:
- voldoende geld verdient
- een huis bezit
- aandelen, zekerheid, vooruitgang kan tonen
- een gezin hebt dat er van buitenaf gelukkig uitziet
- een relatie in stand houdt, al is het maar “voor de kinderen” of voor de schijn
- een job hebt met aanzien, status, een titel
- elke dag meedraait in de ratrace, zonder al te veel vragen te stellen
En vooral: als je niet afwijkt.
Wie wél afwijkt, wie vertraagt, wie uit systemen stapt die niet meer kloppen, wie kiest voor innerlijk werk in plaats van zichtbare trofeeën… die wordt al snel anders bekeken.
Dan sluipt het oordeel binnen.
Dan ontstaan woorden als profiteren.
Wat maakt dat iemand zo’n zin schrijft naar een ander?
Misschien zegt het minder over degene naar wie het gericht is, en des te meer over het kader van waaruit gekeken wordt.
Want zo’n uitspraak is gebouwd op een hele reeks veronderstellingen:
- dat waarde gelijkstaat aan economische productiviteit
- dat bouwen alleen telt als het zichtbaar en meetbaar is
- dat zorg, heling, vertragen geen echte bijdragen zijn
- dat innerlijk werk geen werk is
- dat wie buiten het systeem valt, er misbruik van maakt
En misschien ook dit:
Als ik mezelf langs deze meetlat beoordeel, dan moet jij dat ook doen.
Het is een vorm van projectie. Een poging om de eigen overtuigingen overeind te houden door ze op een ander te plakken.
Maar wat als die meetlat niet klopt?
We worden geboren zonder bezittingen. We verlaten deze wereld na onze laatste adem met… niets. Geen huis. Geen rekening. Geen titel.
Wat blijft er dan over?
Misschien niet wat je bezat, maar:
- hoe veilig mensen zich bij je voelden
- of ze zich gezien en gehoord wisten
- of je de moed had om eerlijk te leven
- of je patronen doorbrak in plaats van ze door te geven
- of je zachter werd waar het leven je hard probeerde te maken
Dat zijn geen dingen die je kan etaleren.
Geen zaken die applaus krijgen.
Maar ze werken door. Vaak stiller. Vaak dieper. Soms generaties lang.
Misschien heb je het gemaakt in het leven als je:
- durfde stoppen met leven voor de schijn
- verantwoordelijkheid nam voor je eigen heling
- niet verbitterd werd, ondanks alles
- je kinderen iets anders meegaf dan wat jij zelf kreeg
- leerde luisteren naar je lichaam en je grenzen
- trouw bleef aan je waarden, ook als dat je status kostte
Dat is ook bouwen.
Niet verticaal — meer, hoger, groter.
Maar horizontaal en naar binnen.
Aan iets wat je niet kan tonen, maar wel kan doorgeven.
Deze blog is geen verdediging. Geen uitleg. Geen poging om mezelf te verantwoorden.
Het is een uitnodiging om die ene vraag niet langer automatisch te beantwoorden met cijfers, bezit of uiterlijk succes.
Misschien is de echte vraag niet:
“Wat heb je opgebouwd?”
Maar:
“Wie ben je geworden?”
2026 is het jaar van het paard
Laat ons het dan misschien anders benoemen.
2026 is het jaar van het paard. Laat ons het ook zo léven.
Niet het jaar van meer, sneller of hoger. Maar het jaar van trouw blijven aan wat klopt.
Zoals een paard dat feilloos aanvoelt wat niet zuiver is. Dat niet meebeweegt uit beleefdheid. Dat stopt, weigert of wegstapt wanneer de druk te groot wordt.
Het jaar waarin we niet langer bouwen voor de buitenwereld, maar afstemmen op onze innerlijke waarheid.
Misschien heb je het gemaakt in het leven wanneer je niet langer bewijst, maar belichaamt.
Wanneer je niet meer rent, maar staat.
Stevig. Eerlijk. Aanwezig.
🤍
Misschien heb je het niet gemaakt in het leven omdat je iets hebt opgebouwd,
maar omdat je iets hebt durven loslaten.
🤍
Reactie plaatsen
Reacties